S´Gipfikreiz is vor da Hüttn gstandn, hoad oabigschaugt ins Toi - linka Hand zum Wendlstoa ummizoagt, mit´m rechtn Arm ins Salzburgische gwunkn. Beim scheena Weda, bsonders an föhnige Toag warn sogar die Frauntürm vo Minga zum seng. Da Inn schlänglt si vo Kufstoa aussa auf Rosnhoam zua, fliaßt weida genga Wassaburg. Aufm Chiemsee - de weißn Dipfal san Seglbood - d´Häusa schaugn aus, wia aus Bauklötzal baut, de Felda hi gmoit wia bunte Viereckerl. Auf da Autobahn war no ned soo vui los - damois wia i no kloa gwen bin; hoab de rodn greena und blau´n Auto zählt wias dahi gfahrn san - des war mei Spuizeig. Zuawie gloant an mei Gipfikreiz, mit meim Himmipapa gredt, wann mia danach gwen is. Herobn auf da Hüttn bin i aufgwachsn, dahoam gwesn - mei Kindheit vabracht. Es war mei Berg, mei Hoamat, mei Kreiz - mei Papa war nämlich da Hüttenwirt. Gern hoab is ghabt, wann da Nebi auffakrocha is über de Latschn, nauf bis zur Hüttn, hoad er s´Toi zuadeckt mit seine Wolkn, nur mehr de Berggipfi hamm aussa gspitzt aus´m Nebemeer. Wann nachand da d´Sonn drauf gscheint und des Meer hellblau und rosa eigfarbt hoad, da häd i einischpringa meng und drin umananda schwimma - so schee war des für mi. Heit is ois anders - d´Hüttn hamms umbaut, größa gmacht - von da Oidn gmüadlichn is nimma vui bliebn. Des oide Gipfikreiz mit meim Herrgott drauf hoad ma obmontiert - an andra Stell a neichs aufgstellt - des is nimma meins. Domois, hoab i vom Berg ins Toi oabi gschaugt übern Inn ummi zum Wendlstoa. Heit schaug i drentahalb vom Inn - untahalb vom Wendlstoa - nauf zu meim Berg und erinnert mi an damois. 
